Pinokio - streszczenie szczegółowe - klp.pl
Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Jak Majster Wiśnia znalazł kawałek drewna, który śmiał się i płakał jak dziecko
Pewnego dnia stolarz Majster Antonio, nazywany ze względu na wygląd nosa Majstrem Wiśnią znalazł kawałek drewna. Gdy zabrał się do pracy przy nim (miała to być noga do stołu) usłyszał, że drewno przemawia dziecięcym głosem. Początkowo nie mógł w to uwierzyć. Zaczął rzucać pieńkiem, by upewnić się, że się przesłyszał. Gdy zabrał się ponownie do pracy znów usłyszał piskliwy głos mówiący, że łaskocze. Bardzo się wystraszył.

Majster Wiśnia daje szczapę swojemu przyjacielowi Dżeppetto, który chce zrobić z niej pajaca
W tym momencie do jego zakładu wszedł staruszek Dżeppetto, przezywany Mamałygą. Oznajmił, że wpadł na pomysł wystrugania drewnianego pajacyka. Gdy usłyszał, że jakiś głos nazwał go Mamałygą oskarżył o to Majstra. Doszło miedzy nimi do bójki, zakończonej jednak zgodą. Dżeppetto poprosił o kawałek drewna, ale, gdy Antonio chciał mu dać „mówiącą szczapę” ta wyślizgnęła się mu i uderzyła gościa. Mężczyźni ponownie pokłócili się i pobili, a następnie pogodzili. Dżeppetto opuścił cieślę z kawałkiem drewna.

Po powrocie do domu Dżeppetto rzeźbi pajacyka i nadaje mu imię Pinokio. Pierwsze psoty pajacyka
Po powrocie do swego małego domku Dżeppetto zabrał się do pracy. Stwierdził, że nazwie go Pinokio, bo znał szczęśliwą rodzinę Pinokiów. Gdy wyrzeźbił oczy – zaczęły na niego patrzeć, nos sam się wydłużał i nie można było go skrócić, zaś usta zaczęły się śmiać. Dalszą pracę przerwał, gdy kukiełka zabrała mu perukę. Rzeźbiarz był przygnębiony i nazwał swe dzieło „niegodziwym chłopcem”. Gdy skończył rzeźbić stopy dostał kopniaka w nos. Dżeppetto nauczył marionetkę chodzić, a ta zaczęła biegać i uciekła na ulicę. Dżeppetto biegł za nim, jednak nie mógł dogonić kukły. Uciekiniera złapał dopiero karabinier i oddał właścicielowi. Pinokio nie chciał wrócić do domu, a zgromadzeni ludzie stwierdzili, że Dżeppetto bez litości zbije chłopca. Karabinier zamknął więc starca w więzieniu i płakał jak dziecko wyrzucając sobie, że stworzył niewychowanego pajaca.

Historia Piniokia i Gadającego Świerszcza, w której widzimy, że niegrzeczne dzieci nie lubią być pouczane przez mądrzejszych od siebie
Po powrocie do domu usłyszał głos Gadającego Świerszcza, który mieszkał w domu Dżeppetta od ponad stu lat. Pouczył go, że chłopcy, którzy nie słuchają rodziców i uciekają z domu źle kończą i potem żałują swych błędów. Pinokio stwierdził, że nazajutrz opuści dom, ponieważ nie chce się uczyć jak inne dzieci. Świerszcz ostrzegł go, że zostanie osłem, a jeśli nie będzie pracował skończy w przytułku lub więzieniu. Gdy stwierdził, że Pinokio ma pustą głowę ten chwycił za młotek i rzucił nim w owada. Świerszcz spadł ze ściany martwy.

Pinokio jest głodny i szuka jajka na omlet, ale ku jego zaskoczeniu omlet wyfruwa przez okno
Pinokio niewiele przejął się śmiercią świerszcza, za to poczuł wielki głód. Próbował zdjąć kociołek z ognia, jednak okazało się, że jest on namalowany. Szukał po całym domu jakiegokolwiek jedzenia. Zaczął żałować, że nie posłuchał ojca, gdy zauważył jajko. Szczęśliwy postanowił zrobić omlet, jednak gdy rozbił skorupkę wewnątrz ukazało się żółte, puchate i wesołe pisklę, które podziękowało za uwolnienie i wyfrunęło przez okno. Pajacyk był zrozpaczony a jego głód się wzmagał.

Pinokio zasypia z nogami w piecyku i następnego dnia budzi się ze spalonymi stopami
Pinokio wyszedł w ciemną noc rozjaśnianą piorunami i doszedł zmęczony do pobliskiej wioski. Gdy zadzwonił do jednego z domów zamiast chleba został oblany kubłem lodowatej wody. Przemoknięty i głodny wrócił do domu. Położył nogi na piecyku i podczas snu nie zauważył, że zaczęły się zwęglać. Rano do domu zapukał Dżeppetto.

Dżeppetto wraca do domu i oddaje pajacykowi własne śniadanie
Pinokio zerwał się, by mu otworzyć, ale legł jak długi ze względu na spalone stopy. O ich odgryzienie posądził kota. Dżeppetto dostał się do domu przez okno i uściskał biednego pajacyka. Ten opowiedział mu o swych przygodach. Płakał i krzyczał z głodu, więc ojciec dał mu trzy gruszki, które miał sam zjeść na śniadanie. Pinokio poprosił go, by obrał owoce. Pogardził także ogonkami, jednak z głodu zjadł też ogryzki i skórki.

Dżeppetto robi nowe stopy dla Pinokia i sprzedaje surdut, żeby kupić mu elementarz
Pinokio dopominał się o nowe stopy i obiecał, że będzie już grzeczny. Stwierdził, że zawsze będzie mówić prawdę, zacznie się uczyć i zdobędzie zawód. Serce Dżeppetta zmiękło i wystrugał nowe nogi. Pajacyk biegał jak szalony z radości. Dostał ubranie z papieru w kwiatki, buty miał wykonane z kory zaś czapeczkę z ciasta. Aby kupić chłopcu elementarz Dżeppetto był zmuszony sprzedać swój połatany surdut.

Pinokio sprzedaje elementarz, żeby kupić bilet na przedstawienie
Po drodze do szkoły Pinokio planował, że dzięki nauce będzie bogaty i kupi ojcu złoty surdut. Usłyszał jednak dźwięk piszczałek i zdecydował, że nauka nie ucieknie. Gdy dotarł do źródła dźwięków zobaczył drewniany budynek, na którym widniał napis: „Wielki Teatr Marionetek”. Zaczynało się przedstawienie. Pinokio próbował sprzedać swoje ubranie małemu chłopcu, jednak bez powodzenia. Dopiero gałganiarz odkupił od niego elementarz za cztery grosze.

Marionetki rozpoznają swego brata i witają go wiwatami, ale nadchodzi dyrektor Ogniojad i biedny Pinokio niemal traci życie
Podczas przedstawienia marionetki – Arlekin i Pulcinella rozpoznają w Pinokiu swego brata – Pinokia. Wszystkie zaczęły wiwatować na jego cześć i witać się z chłopcem. Publiczność rozzłościła się, ponieważ przedstawienie zostało przerwane. Krzyki przywołały groźnego dyrektora teatru – Ogniojada. Wszystkie marionetki panicznie się go bały. Po skończonym przedstawieniu nakazał przyprowadzić Pinokia – chciał wykorzystać go jako podpałkę. Marionetki posłusznie przyniosły urwisa.

Ogniojad kicha i wybacza Pinokiowi, który ratuje swego przyjaciela Arlekina od śmierci
Ogniojad nie był jednak aż tak zły na jakiego wyglądał. Widząc przestraszonego Pinokia wybaczył mu i darował życie, po czym głośno kichnął, co świadczyło, że się wzruszył. Pytał skąd jest Pinokio, a następnie kazał oficerom z drewna dorzucić do ognia marionetkę Arlekina. Wówczas Pinokio wstawia się za swym najlepszym przyjacielem. Gest ten wzrusza dyrektora i wszystkie marionetki, więc daruje życie kukiełce. Wszyscy wesoło bawią się do rana.

Ogniojad daje Pinokiowi pięć złotych monet dla Dżeppetta, ale pajacyk spotyka Lisa i Kota i idzie za nimi
Na drugi dzień Ogniojad wzruszony nędzą Dżeppetta ofiarował mu pięć złotych monet, które przekazał Pinokiowi. Ten, w drodze do domu spotkał kulawego Lisa i ślepego Kota. Wspomnieli, że jego ojciec cierpi z zimna. Pinokio pochwalił się im swym bogactwem. Lis bezwiednie wysunął kulawą łapę, a Kot otworzył oczy. Zaczęli przekonywać go, że ich kalectwo wynika z tego. że chcieli pilnie się uczyć. Przed oszustami ostrzega Pinokia Kos, jednak Kot szybko rozprawia się z gadatliwym ptakiem. Lis zaproponował Pinokiowi podwojenie pieniędzy, jeśli uda się z nimi do Miasta Głupców. Za miastem znajduje się Pole Cudów, gdzie z posianych monet rosną drzewa obsypane monetami. Łatwowierny pajac zdecydował się iść z nimi.

Gospoda pod Czerwonym Homarem
Lis i Kot zaproponowali, by na noc zatrzymać się w Gospodzie pod Czerwonym Homarem. Po sutym posiłku położyli się spać, prosząc gospodarza, by zbudził ich o północy. Pinokio śnił o winorośli ciężkiej od monet. Właściciel zbudził go i poinformował, że jego druhowie już wyruszyli i spotkają się z nim na miejscu. Pajac musiał zapłacić za jedzenie i nocleg. Szedł przez ciemną noc, gdy dojrzał ducha Gadającego Świerszcza. Zjawa przestrzegała go przed oszustami oraz zbójcami i nakazała powrót do domu. Tak jak poprzednio, Pinokio nie posłuchał.

Pinokio nie usłuchawszy dobrej rady Gadającego Świerszcza, wpada w ręce zbójców
Pinokio narzeka, że wszyscy pragną go pouczać. Zarzeka się, że nie boi się zbójców, gdy nagle napadają go dwa olbrzymie cienie żądając pieniędzy. Grożą, że go zabiją, jednak Pinokio nie odpowiada mając w ustach złote monety. Gdy słyszy groźbę zabicia ojca odzywa się, a wówczas wydaje się, gdzie chowa skarb. Udało mu się jednak uciec i schronił się na drzewie, jednak prześladowcy je podpalili. Pinokio uciekał dalej, przeskoczył staw, do którego wpadli zbójcy, jednak nadal podążali jego tropem.

Zbójcy ścigają Pinokia, łapią go i wieszają na gałęzi wielkiego dębu
Podczas morderczej gonitwy Pinokio dobiegł do małego białego domku. Zaczął się dobijać, jednak nikt nie otwierał. Dziewczynka o błękitnych włosach odparła, że wszyscy nie żyją, a ona czeka na trumnę. Nie zdążyła otworzyć ponieważ zbójcy dopadli drewnianego chłopca. Nie udało im się zadać ciosów nożami, ponieważ się rozprysły o twarde drzewo, więc zdecydowali się powiesić marionetkę na wielkim dębie. Pinokio jednak nie umierał, więc zbójcy zostawili go powieszonego do rana. Po paru godzinach chłopczyk zawisa jak martwy.

Śliczna Dzieweczka o Błękitnych Włosach posyła po biednego pajacyka, kładzie go do łóżka i wzywa trzech doktorów, żeby jej powiedzieli, czy Pinokio żyje czy nie
Gdy śliczna Dzieweczka o Błękitnych Włosach wyjrzała przez okno i zobaczyła wiszącą na dębie marionetkę zlitowała się nad nią. Okazało się, że to Wróżka. Nakazała Wielkiemu Sokołowi przeciąć sznur. Następnie wezwała przedziwnie wystrojonego pudla – Medora i kazała mu przywieść karetą ciągniętą przez sto białych myszy ciało na wpół żywego pajaca. Wróżka ułożyła ciało pajaca w eleganckim pokoju i posłała po trzech lekarzy – Kruka, Sowę i Gadającego Świerszcza. Kruk i Sowa mieli inne diagnozy co do stanu Pinokia, zaś Gadający Świerszcz stwierdził że zna pacjenta i jest to wielki urwis. Na te słowa chłopiec zapłakał.

Pinokio zjada cukier, ale nie chce zażyć lekarstwa. Kiedy przychodzą po niego grabarze, wypija lekarstwo i czuje się lepiej. Potem kłamie i za karę jego nos wydłuża się
Pinokio marudzi i nie chce przyjąć gorzkiego lekarstwa. Przekomarza się z Wróżką, że przyjmie je, jeśli dostanie kostkę cukru. Stwierdza, że woli umrzeć niż przyjąć specyfik. Kiedy jednak do pokoju wchodzą wraz z trumną cztery czarne króliki szybko wypija lek. Uważa, że wszyscy chłopcy nienawidzą lekarstw bardziej niż choroby. Opowiedział o swej historii Wróżce, jednak gdy ta spytała o monety skłamał, że ich nie ma. Wówczas jego nos wydłużył się. Gdy skłamał ponownie sytuacja powtórzyła się. Wróżka przestrzegła go przed kłamstwami.

Pinokio znowu spotyka Lisa i Kota i idzie z nimi zasadzić złote monety na Polu Cudów
Pinokio rozpaczał nad długością swego nosa, aż w końcu Wróżka ulitowała się i zawołała tysiąc dzięciołów, które przywróciły nosowi pierwotny kształt. Wróżka pozwoliła Pinokiowi zostać u siebie, posłała także po Dżeppetta. Pinokio ucieszył się i wyszedł mu naprzeciw. Po drodze ponownie spotkał Lisa i Kota, którzy współczuli mu ze względu na przygodę ze zbójcami. Zrobił to, co robią chłopcy bez serca i oleju w głowie – ruszył wraz z nimi na Pole Cudów. W końcu dotarli do Miasta Głupców pełnego ubogich i żebraków. Za nim za polu Pinokio zasadził i podlał swoje monety, a jego towarzysze odeszli.

Pinokio zostaje okradziony ze złotych monet i za karę skazany na cztery miesiące więzienia
W oczekiwaniu wyobrażał sobie co zrobi z górą pieniędzy. Gdy wrócił na Pole Cudów nie ujrzał obiecanego drzewka obsypanego monetami. Spotkał szydzącą z niego papugę, która przyznała, że niegdyś także była łatwowierna, a teraz wie, że pieniądze można zdobyć uczciwą pracą. Pinokio nie dokopawszy się do monet poszedł do miasta do sądu, by złożyć skargę. Sędzia – sędziwy goryl – po wysłuchaniu jego historii skazał go na karę więzienia. Został zwolniony, gdy cesarz rządzący Miastem Głupców ogłosił amnestię.

Pinokio, uwolniony z więzienia, chce wrócić do Wróżki, ale po drodze spotyka węża, a potem wpada w pułapkę
Pinokio postanowił jak najszybciej wrócić do siostry-Wróżki i ojca. Zastanawiał się czy Wróżka wybaczy mu jego niegodziwość, nazywał siebie złym i bezdusznych chłopcem. Nagle na drodze zobaczył jasnozielonego węża. Pinokio podszedł do niego i poprosił o przepuszczenie – wąż zastygł. Gdy chłopczyk chciał przejść wąż drgnął jak sprężyna, a Pinokio wpadł w błoto i wierzgał nogami. Wąż zaczął się śmiać aż pękła mu żyłka w piersi i padł martwy. Głodna marionetka nieopatrznie wpadła w sidła zastawione przy winogronach przez wieśniaka.

Pinokio zostaje złapany przez wieśniaka, który robi z niego psa podwórzowego
Pinokio długo wierzgał w niewoli aż zapadłą noc. Świetlik powiedział, że spotkała go kara za chęć przywłaszczenia cudzej własności. Nagle nadszedł wieśniak i oskarżył Pinokia o kradzież kur. Zaniósł go do swego gospodarstwa, a że właśnie zdechł mu pies – Melampo - założył chłopcu obrożę przymocowaną do żelaznego łańcucha. Skarżąc się na swoją sytuację Pinokio znużony zasnął w psiej budzie.

Pinokio odkrywa złodziei i, w nagrodę za wierność, zostaje uwolniony
O północy wokół budy pojawiły się cztery łasice, kradnące z gospodarstwa jajka i kury. Zaproponowały pajacykowi układ, jaki miały z wcześniejszym psem - Melampem. Co jakiś czas będą przychodziły po osiem kur, a jedną mu oddadzą w zamian za milczenie. Gdy łasice weszły do kurnika Pinokio zablokował drzwi i szczekaniem przywołał gospodarza. Ten złapał złodziei i w nagrodę za to, że chłopiec nie dał się przekupić – uwolnił go.

Pinokio płacze na wieść, że śliczna Dzieweczka o Błękitnych Włosach nie żyje. Spotyka gołębia, który zanosi go na wybrzeże. Rzuca się w morze, żeby iść z pomocą ojcu
Gdy Pinokio dotarł do wielkiego dębu, na którym powiesili go Kot i Lis nie dostrzegł domku Wróżki. Na jego miejscu znalazł tablicę: „Tu leży śliczna Wróżka o Błękitnych Włosach, która umarła ze smutku, kiedy opuścił ją jej braciszek Pinokio”. Chłopczyk szlochał całą noc, czuł się samotny i zagubiony. Zaczepił go przelatujący wielki gołąb, który zapytał czy zna Pinokia. Marionetka dowiedziała się od ptaka, że jej Dżeppetto szukał go po całej Europie, a teraz planuje na małej łódeczce płynąć przez ocean do Nowego Świata. Gołąb wziął go na grzbiet i wyruszył w stronę wybrzeża. Posilili się w gołębniku, a Pinokio stwierdził, że groch, którego nie lubił smakuje mu. Na wybrzeżu chłopiec dowiedział się od ludzi, że jego ojciec właśnie wypłynął i walczy ze wzburzonym morzem. Dżeppetto i syn rozpoznali się, jednak fale nie pozwalały łódeczce na powrót. Pinokio rzucił się do morza na ratunek.


strona:   - 1 -  - 2 - 

Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


  Dowiedz się więcej
1  Streszczenie „Pinokia” w pigułce
2  „Pinokio” – problematyka
3  Pinokio – plan wydarzeń



Komentarze: Pinokio - streszczenie szczegółowe

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz:
 





Streszczenia książek
Tagi: