Pinokio” to klasyczna włoska powieść dla dzieci autorstwa Carlo Collodiego (to pseudonim florenckiego pisarza Carlo Lorenziniego), chyba najbardziej znany utwór we Włoszech, a z pewnością najbardziej rozpoznawalny utwór włoski na świecie. Pierwsze pełne wydanie ukazało się w 1883 roku i zostało wzbogacone ilustracjami Enrico Mazzantiego. Powieść w Polsce ukazuje się nieraz pod tytułem: „Przygody pajaca: Powieść dla dzieci” lub „Pinokio: Przygody drewnianego pajaca”.

Powieść Collodiego opowiada o historię drewnianej marionetki wyrzeźbionej przez starca zwanego Dżeppetto. Pinokio, który ożywa na początku książki, musi poprzez trudne i nieraz bolesne lekcje nauczyć się, jak być hojny. Uważa, że brakuje mu serca. W końcu Pinokio przestaje być marionetką i staje się chłopcem. Lekcja Collodiego polega na przesłaniu: „Chłopcy, którzy kochają swoich rodziców i opiekują się nimi, kiedy są starzy i chorzy, zasługują na pochwałę nawet wtedy, kiedy nie są wzorami posłuszeństwa i dobrego zachowania”.

W ciągu ostatnich stu lat historia o drewnianym chłopców była wielokrotnie wykorzystywana przez twórców kina, teatru czy musicali. Najbardziej znana adaptacja powstała w 1940 roku w studiu Walta Disneya i została pokazana niemal w każdym kraju na świecie. Dowodem wielkiego wpływu powieści, nie tylko na kulturę włoską są przysłowia i zwroty związane z Pinokiem używane przez wielu ludzi każdego dnia. Głownie wspomnieć należy o symbolu długiego nosa, jako metaforze kłamstwa. Z kolei „Kraina Zabawek” to miejsce pozornie atrakcyjne, które okazuje się pułapką.

Mówiąc o języku należy wspomnieć, że powieść Collodiego na trwałe weszła do języka. Przede wszystkim Pinokio jest symbolem kłamstwa. Ponadto istnieją na to inne dowody. Kot i Lis - stosowane do przyjaźni, które prowadzą do ruiny, Knot – symbol prawdziwego urwisa, a także Gadający Świerszcz, który symbolizuje osobę, której mądre rady nie są słuchane. We Włoszech te wszystkie postaci stały się symbolami typów ludzkich, o których mówi się w języku potocznym.

Mapa serwisu: